Buitenkans

Summer Camp

I’m better off without you,

We both know that it’s true,

I’m better off without you

Better Off Without You, Summer Camp, Welcome To Condale, 2011.

Een directrice van een gemeentelijke basisschool nam ontslag omdat ze een slecht functionerende leerkracht niet kan ontslaan. De leerkracht doet niet aan werkplanning, haalt haar leerplandoelstellingen niet en werkt liever niet samen met haar collega’s. Maar de directie was niet ingegaan op haar vraag naar externe begeleiding. Dat was voldoende voor de Raad van State om haar ontslag nietig te verklaren. Eén foutje was voor deze immens intelligente juristen genoeg om de ganse waslijst van grove fouten van de leerkracht als onbelangrijk van de tafel te vegen. Ieder weldenkend mens vindt dit het toppunt van onevenwichtige afweging.

Niet zo Jos Van Der Hoeven, de secretaris-generaal van de Christelijke Onderwijscentrale, die de uitspraak van de Raad van State volledig terecht vond. Of zijn vakbondslid een goede of een slechte leerkracht is, vindt hij volstrekt onbelangrijk. Het verwondert me niet: ooit zag ik een eisenbundel van de socialistische onderwijsvakbond waar geen enkele keer het woord leerling in voorkwam.

“Je moet je moeder én je vader vermoord hebben om buiten te vliegen bij de overheid” is echt geen cliché.

Leg je oor te luisteren bij nagenoeg Iedere leidinggevende in de publieke sector en je krijgt dit soort kafkaiaanse verhalen te horen in tonen van woede, ongeloof en gelatenheid, naargelang van karakter en dienstjaren. “Je moet je moeder én je vader vermoord hebben om buiten te vliegen bij de overheid” is echt geen cliché. Het aantal ambtenaren die ontslagen werden omdat ze volstrekt niet voldeden is op de hand van een onhandige schrijnwerker te tellen. Voor de meesten, en dat zijn er in percentage uitgedrukt zeer weinig, die de laan uit werden gestuurd lag er een zwaar tuchtdossier op tafel, dat niet zelden gebaseerd was op een strafrechtelijke uitspraak.

Nagenoeg nooit vliegt een luie ambtenaar eruit. Het gros van mijn collega’s begint zelfs in zeer manifeste gevallen niet aan een procedure die na twee negatieve evaluaties moet leiden naar een ontslag, Dat heeft niet te maken met een gebrek aan moed maar alles met ontmoediging. In de beroepscommissies moeten leidinggevenden zich komen verantwoorden voor negatieve evaluaties alsof ze schuldig zijn aan roofmoord bij nacht.

Sommige vakbondsmensen in de beroepscommissies kunnen niet helemaal loskomen van de idee dat men toch moeilijk de directie kan gelijk geven. Zo was er niet zo lang geleden een ambtenaar die zich hard voor zijn vakbond inzette maar helemaal niet voor onze FOD, en dus een onvoldoende kreeg. Zijn vakbondsgenoot in het beroepscomité stelde voor werd om de evaluatie in “uitzonderlijk” om te zetten. Gelukkig gingen de andere leden niet in op dit hilarische voorstel. Hopelijk vindt de Raad van State niet ergens het foutje dat door de omslachtige procedure niet te vermijden valt.

Het is onbegrijpelijk dat délégués tijdens hun verbeten strijd voor een luie ambtenaar niet doorhebben dat ze daardoor het totale misprijzen opwekken bij de collega-ambtenaren die wel correct hun werk doen en er daar bovenop nog knarsetandend het werk van de luiaard moeten uitvoeren.

In de zomerreeks De Prullenmand poneerde Ignace Van Doorselaere de uitdagende stelling dat evaluaties tijdrovende gedrochten zijn. “We moeten de cultuur meer vormen op basis van de informele dialoog en feedback. Zoals thuis”. Woorden naar mijn hart. Niet dat de CEO van de lingeriegroep Van de Velde blind is voor de werkelijkheid: “Als u dan toch problemen met iemand hebt, is een schriftelijke neerslag nodig. In het geval van onenigheid is een dossier belangrijk. U kunt niet altijd rekenen op de eerlijkheid en de goeie intentie van mensen.”

Met dit inzicht als basis zou de federale administratie duizenden uren aan nutteloze en voor iedereen frustrerende functionerings- en evaluatiegesprekken uitsparen, kostbare uren die kunnen besteed worden aan innovatie, coaching en vorming. De formele evaluatie blijft dan enkel bestaan voor mensen die manifest onderpresteren. En nu we toch aan het dromen zijn, schrap de beroepscommissies en laat de alles tegen elkaar afwegende arbeidsrechtbank en niet de foutjeszoekende Raad van State de ultieme rechter zijn van de beslissing om iemand de laan uit te sturen. Wie, buiten het ultra kleine groepje luiaards en hun verdedigers, zou hier tegen kunnen zijn?

 

Naschrift

Deze tekst verscheen als column in De Tijd van 29 augustus 2015.

Video Better Off Without You: https://www.youtube.com/watch?v=EgrP6fzGKjg

De opinie van Ignace Van Doorselaere: http://www.tijd.be/opinie/column/Evaluatiegesprekken_zijn_tijdrovende_gedrochten.9658814-2337.art

Ingrid Ceusters, CEO van Group Hugo Ceusters schref er een tegenopinie over: http://www.tijd.be/opinie/algemeen/Evaluatiegesprekken_zijn_elke_minuut_waard.9659244-7765.art?ckc=1

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

HippiEntrepreneur

MI0003825338

In a Dreamy State, Danny Green Trio, After The Calm, 2014

De Prullenmand, de zomerreeks in deze krant, is een voltreffer. Hopelijk worden al die juweeltjes gebundeld in een mooi boekje, dat straks op een druilerige zaterdagse herfstdag je vakantieblues iets kan verzachten. Dan kan je nog rustig onder meer het stukje “Wat we zelf doen, doen we beter” (De Tijd 30 juli) van Peter De Keyzer, Chief Economist BNP Paribas Fortis, (her)lezen.

De Keyzer wil de overheid als deus ex machina naar de prullenkast verwijzen. Het zal u misschien verwonderen maar dat kan ik volledig onderschrijven. “Voor elk persoonlijk probleem, elk maatschappelijk fenomeen of elk ongemak kijken veel te veel mensen eerst naar de overheid om een oplossing te bieden”, zegt hij en heeft overschot van gelijk. Voor veel burgers, vooral degenen die walgen van het enorme overheidsbeslag, is de overheid de verzekeraar voor alles waarvoor ze niet verzekerd zijn. Al die dingen maken de staat weer duurder, antwoorden we burgers die onze FOD aanwrijven hun eigenste situatie niet te verbeteren. “Men doet het wel voor (onbeschoft woorden)”, luidt geregeld het antwoord.

Maar niet zelden krijgen de luidste klagers, zeker als ze met hun klacht de media halen, ook het oor van de minister. “Door op elk probleem of elke vraag te reageren met ‘daar gaan we iets aan doen’, werken politici die overbevraging voor een deel zelf in de hand. Zelden hoor je een politicus zeggen dat ‘burgers dat best zelf regelen’ of dat ‘dat geen taak is voor de politiek’, stelt De Keyzer vast.

Nog maar net was Ben Weyts minister van dierenwelzijn of hij werd geconfronteerd met de immigratie van zieke Poolse hondjes. ’s Anderendaags legde hij in alle media uit hoe hij dat zou aanpakken.

In een straal van 800 meter rond mijn huis zijn er 15 apotheken. Dat is al jaren zo. Nu heeft de Apothekersbond die apotheekproliferatie ook opgemerkt en wordt de alarmklok geluid. Onmiddellijk laat het kabinet van Maggie De Block weten dat ze dit probleem onverwijld zullen onderzoeken.

Laat dit dan nog twee ministers zijn die er zich heel goed van bewust zijn dat reeksen gemediatiseerde pop-upproblemen tot steekvlampolitiek en niet tot een gedegen beleid leiden.

Sommige ministers reageren als door een bij gestoken wanneer ze een negatief bijvoeglijk naamwoord vinden in een krantenstukje waarin ook hun naam wordt vermeld. De schrik voor de wankelmoedige kiezer zal dit gedrag niet snel keren.

Maar De Keyzer gaat wel bijzonder ver in de anti-etatistische richting met zijn eindstelling “Echte welvaart komt van burgers die zelf nadenken, samenwerken, ondernemen en innoveren. Maak van overheidsinterventie de uitzondering en van ondernemerschap de norm”. Natuurlijk kan niemand tegen burgerparticipatie in het beleid zijn. Michael Van Peel heeft het tekort daaraan krachtig samengevat in zijn heerlijke oneliner “De kiezer beslist maar de burger moet zwijgen”.

Maar ik mag De Keyzer toch graag de lectuur van Mariana Mazzucato’s The Entrepreneurial State aanraden. Daarin legt ze uit dat het succes van Apple onmogelijk was geweest zonder de overheid. Het leger was de pionier van internet en GPS en zorgde zelfs voor de eerste financiering van Silicon Valley. Publieke universiteiten ontwikkelden het touchscreen en de HTML-taal. De eerste $500.000 die Apple nodig had om op de markt te komen kon het goedkoop lenen bij een overheidsinstantie. De ondertitel van haar boek is zeer veelzeggend: debunking Public Vs. Private Sector Myths. Haar besluit: welvaart wordt door een geïntegreerde samenwerking van overheid, ondernemers en burgers bereikt.

Apple toonde overigens weinig dankbaarheid voor al die overheidshulp. Ze stak massa’s energie in methodes om het binnenstromende geld onder te brengen in offshore banken en bracht de intellectuele eigendom onder in het goedkope Ierland. Een aantal van hun topmensen was betrokken bij het project van Silicon Valleybedrijven die een onbewoond eilandje wilden kopen om daar hun eigen, vanzelfsprekend minimale, staat te stichten.

In Californië is zich een merkwaardig soort ondernemerschap aan het ontwikkelen: entrepreneurs die de hippiedroom van de sixties om de wereld te veranderen koesteren maar dat niet via sociale actie willen bereiken maar met nieuwe technologieën. En vooral volstrekt buiten de staat. Ze kennen hun eigen geschiedenis niet. Of willen er niet aan herinnerd worden. Zoals ook bankiers 2008, en wat overheden toen moesten doen, uit hun geheugen wissen.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Steekvlamartikel

Superchunk, On The Mouth

The matter is not where we go

But how long it will last

The question is how fast

This is not a test, it’s just an ask

The Question Is How Fast, Superchunk, On The Mouth, 1993

Tijd: een vrijdagochtend, ergens in 1998. Plaats: vergaderzaal van Burgemeester en schepenen in het Gentse stadhuis. Iedereen haalt zijn dossiers boven en organiseert ze zorgvuldig op de voorname tafel. De Schepen Van Kleine Zaken wipt nog even buiten voor een sanitaire stop. Schepen Serraes pakt de krant op van de afwezige schepen. “Hela, hela!”, roept Schepen Termont “blijft ne keer van de dossiers van de collega!”. Als de Schepen Van Kleine Zaken, bekend voor zijn uiterst beknopte voorbereidingen, terug binnenkomt vindt hij een vergadering met gierend van het lachen over elkaar vallende collega’s.

Mocht dit tafereel zich vandaag afspelen in onze parlementen, dan zou niemand daar de grap van inzien. Want voor de meeste parlementsleden zijn de krant en bij uitbreiding radio en televisie de belangrijkste bronnen voor het stellen van hun Actuele Vragen. Dat zeg ik niet, dat zegt de jongste Vlaamse parlementair Francesco Vanderjeugd in de Knack deze week. Hij ergert zich blauw over de vele actuele vragen die over kwesties gaan die de media haalden. “Politici zouden beter wat minder kranten lezen en wat meer voeling houden met wat er echt leeft onder de burgers”, zegt de jongeman.

Van beroep is hij kapper, en mag zijn habitat nu uitgerekend de plek zijn waar de kans dat je mij er tegenkomt erg klein is, van vroeger weet ik nog dat het talent van kappers om met kapsels om te gaan wisselend is maar dat hun talent om de pieren uit je neus te halen onveranderd als buitengewoon kan omschreven worden. Vanderjeugd weet dus echt wel wat er leeft onder de burgers.

Wat Vanderjeugd vaststelt na één jaar parlement, is al jarenlang bekend bij de mensen die op onze FOD de Actuele Vragen moeten beantwoorden. “Parlementaire vragen zijn meestal hoeveel/hoelang-vragen. Actuele vragen zijn vragen over de krant”, zeiden ze me toen ik daar Voorzitter werd. Dat klonk me wel erg cynisch in de oren maar toen ik de eerste parlementaire vraag zal voorbijkomen (Hoeveel aanvragen voor een parkeerkaart voor mensen met een handicap zijn er de vorige drie maanden ingediend? Hoelang is de gemiddelde duur van dossierafhandeling?”) moest ik weer eens, dat is niet meer veranderd in de afgelopen 13 jaar, toegeven dat mijn mensen het beter weten dan ik.

Onze mensen wachten zelfs niet meer op de Actuele Vraag. Zij lezen de kranten en als ze op een typisch steekvlamartikeltje botsen dat over onze sector gaat, beginnen ze al te schrijven aan het antwoord op de actuele vraag die inderdaad een paar dagen later binnenvalt. Zeldzaam zijn de keren dat er nog iets moet bijgewerkt worden aan hun ontwerp van antwoord.

En mocht je, lieve lezer, ook toevallig journalist zijn en stilletjes gloriëren over de enorme impact van de vierde macht op het parlementaire werk, lees dan vooral de laatste zin niet.

Regelmatig moeten we antwoorden dat wat in de krant stond niet helemaal correct was, wat administratees is voor gazettenpraat.

Naschrift

Deze tekst verscheen voor het eerst in De Standaard Avond van 14 augustus 2015

Video Superchunk: https://www.youtube.com/watch?v=BwKFqUiJLXo

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Roxanne

Bethia Beadman, The Old Ships

But I don’t know what it’s like to be a man

I don’t know what it’s like to be a man.

And if I were the same, you might be frightened less

And if you came, body and soul, back into the blue, back into the whole

Well I wouldn’t feel so overwhelmed when you are gone

Back to the black, back to your rock.

At the Beach, Bethia Beadman, The Old Ships, 2013

Amnesty International wil prostitutie legaal maken. Twee jaar geleden heb ik er op deze plaats voor gepleit om drugs te legaliseren. Ik weet dus wat Amnesty International te wachten staat: mailboxen vol hoon en geschreeuw, brievenbussen vol bijbels en honderden nieuwe twittervolgers die je niet wil.

Mensen reageren extreem emotioneel op alles wat met drugs en prostitutie te maken heeft. “Drugs moeten verboden worden. Punt” twitterde een verstandige vrouw me toe. Argumenten? Geen oor naar. Voor die nochtans vrijzinnige dame was het verbod een natuurwet die shariagewijs moest toegepast worden.

We zullen weer propere lijstjes zien opduiken met argumenten pro en contra legalisering van prostitutie, maar het valt te betwijfelen of er iemand zijn mening wijzigt. Wie al voor legalisering is, heeft er meestal realistisch, gedocumenteerd en op morele wijze over nagedacht. Wie er tegen is slaat meestal een moralistische toon aan.

”Je zal zelf wel druggebruiker zijn”. Het was een vast thema in de verwijten twee jaar geleden. Ik heb nooit drugs genomen. En ook in hoererij ben ik geen ervaringsexpert. Toch onderschrijf ik het Amnesty Internationalstandpunt helemaal. Twaalf jaar lang woonde ik in een hoerenbuurt. In 1988 waren de meeste meisjes “van hier”. Sommigen waren zelfstandig, sommigen werkten met een hoerenmadam en sommigen met een pooier. Twaalf jaar later was het al een 24/24 zeven op zeven bedrijvigheid met meisjes die van overal aangevoerd worden door bepaald ongure types. Je voelde de ontmenselijking toenemen. Hoe moet het dan zijn in landen als India of Kenia?

Wel, dat weten we. “Het geweld is niet enkel fysiek en seksueel, maar kan ook willekeurige arrestatie en opsluiting, afpersing en pesterijen, gedwongen hiv-testen en andere medische interventies inhouden, net als het uitsluiten van gezondheidszorg, huisvesting en andere sociale en wettelijke voordelen”, bewijst Amnesty International in zijn prostitutierapport.

De hoerenmadam in mijn toenmalige straat, geloofde niet dat meisjes vrijwillig in de prostitutie stappen. “Al mijn meisjes zijn misbruikt in hun jeugd”, vertelde ze me. “En nu nemen ze weerwraak. De mannen moeten letterlijk betalen.”

Het schept een beeld dat heel ver staat van de romantische sferen die we in liedjes, films of literatuur voorgeschoteld krijgen wanneer er een prostituee opgevoerd wordt. Soms zaten er in de Belgradostraat onwaarschijnlijk mooie vrouwen achter de vitrine, en betrapte ik mezelf op de domme en seksistische bedenking “die kunnen toch iets anders vinden?” maar ik heb er nooit een Roxanne, Pretty Woman of een Pretty Baby gezien.

Daarom is het behoorlijk wrang dat Hollywoodcoryfeeën zoals Maryl Streep, Kate Winslet en Emma Thompson hun naam zetten onder de petitie die Amnesty International onder druk zette om hun voorstel van decriminalisering van prostitutie in te trekken. Hebben we ooit hun stemmen gehoord over de leugenachtigheid waarmee de red lights districts in beeld worden gebracht in hun branche?

 Naschrift

Deze tekst verscheen als Mening in De Standaard Avond op 13 augustus 2015.

Mijn mening over drugs verschenen in De Standaard Avond op vrijdag 23 augustus 2013: http://frankvanmassenhove.org/2013/08/24/de-drugsoorlog/

Video Bethia Beadman: https://vimeo.com/42487563

Bethia Beadman is niet alleen een fantastische artieste, ze is ook een bijzonder warme vrouw. Haar eerste album heb ik gekocht bij Bandcamp. ik liet daar een boodschap van verwondering na: hoe kon het dat z’n talent niet opgepikt werd door een groot platenlabel? Bethia mailde me direct om me te bedanken en vertelde wat ze allemaal had meegemaakt. Ze richtte haar eigen Roselie Records op en stuurt nu alle ineens hevig geïnteresseerde platenlabels wandelen.

En de muziekpers luves her. Ten bewijze:

Roselie Records

 

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Buitenbeentje

the Bad Plus, Blunt Object

We Are The Champions, the Bad Plus, Blunt Object, 2006

Raar dat de kleurentelevisie ingevoerd is in de jaren zeventig toen de wereld alleen uit grijstinten bestond . Op de hyper ideologische universiteiten was er geen grijs, alleen zwart en wit. In de Rechten droeg je ofwel een net pak/broekpak of een parka. De pakdragers wilden zo snel mogelijk stagiair worden bij een gerenommeerd advocatenbureau, de parka’s waren bezig met de revolutie. De parkavoorhoede bereidde de kladderadatsch voor in de net opgerichte wetswinkel.

De pakdragers begrepen niet dat goede studenten zoals Johan Vande Lannotte, u welbekend, Willem De Beuckelaere, baas van de Privacycommissie, Dirk Voorhoof, nu professor persrecht en wijlen professor Koen Raes hun toekomst zo konden vergooien. Ze maalden niet om geld en status maar werkten onverdroten aan de stralende toekomst.

Ik was ook wetswinkelier maar wijdde mijn tijd vooral aan de wetswinkelspin-off Red Star Sluizeken, dat zijn hoogtepunt bereikte op een mistige oktoberdag toen we Humo’s Onoverwinnelijke Elf in de pan hakten. De uitslag herinner ik me niet meer maar wel dat Frank Raes meedeed en niet tegen zijn verlies kon. Ook Carl Huybrechts keek alsmaar sipper en speelde steeds ruwer.

Anno 2015 bestaat Red Star Sluizeken nog altijd maar de tijden zijn drastisch veranderd. Hun (rode) kleuren worden nu verdedigd door een liberaal: Egbert Lachaert. De Red Stars hebben over zijn kandidatuur even lang gediscuteerd als de Open Vld-partijtop in 2012, toen hij het als vrijwel onbekende en totaal tegen hun zin opnam tegen Gwendolyn Rutten voor het voorzitterschap van de partij. Ultiem werd Lachaert geen voorzitter maar wel een Red Star omdat hij een grappige vent is, op het Atheneum Voskenslaan studeerde en een buitenbeentje is.

Dat alles bewees hij gisteren ten overvloede. Hij stelde voor de loonanciënniteit te verbieden. Herinner je nog dat scheurend geluid tijdens de uitzendingen van de BEL10, het programma waarin Radio 1-luisteraars twee weken lang beleidsvoorstellen voorlegden aan politici? Dat waren liberale politici die over hun stoel begonnen te schuiven telkens er iemand voorstelde iets te verbieden. Het gaat tegen het diepste van hun wezen in, dat verbieden. Het is bijna net zo erg als iets veranderen voor socialisten. En nu stelt die dekselse Lachaert toch wel voor iets te verbieden, zeker?

Lachaert heeft natuurlijk gelijk, er zijn veel belangrijkere criteria om het loon te bepalen en het is slecht voor schoolverlaters en oudere werklozen, maar of hij gelijk krijgt is een andere zaak. Het kabinet Peeters reageerde lauwtjes, maar dat, weten we ondertussen, wil niets zeggen. Het probleem is vooral dat die loonanciënniteit al bestaat. Mensen zijn evolutionair veel meer gericht op het strijden voor iets dat ze al hebben, dan op het vechten voor iets dat ze nog kan komen. Mensen die voor onze FOD willen komen werken hoeven niet direct meer te verdienen maar haken af als het minder blijkt te zijn. Mark Elchardus geeft terecht het beleidsadvies “beter minder meer dan weer minder”.

Ratio haalt het nooit van evolutie. Jammer voor de buitenbeentjes.

Naschrift

Deze tekst verscheen in Mening van De Standaard Avond van 12 augustus 2015.

Meer informatie over Red Star Sluizeken: http://www.standaard.be/cnt/6m1vqrhi

Het citaat van Mark Elchardus vind je zijn boek Het Grootste Geluk.

Video We Are The Champions: https://www.youtube.com/watch?v=z7ggVUqYvdg

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Mosselen

Lodger

Uncage the colours
Unfurl the flag
Luck just kissed you hello
When you’re a boy

Boys
Boys
Boys keep swinging
Boys always work it out

Boys Keep Swinging, David Bowie, Lodger , 1979

De kinderen, Julie-Marie en Evert-Jan, vroeger had je daar vier kinderen voor nodig, vinden niets aan dat Wirtschaftswerte. Ze zien een aftands rek met vieze dingen erop. Joseph Beuys, in de hoek, naast een tekst die uitlegt “dat de schilderijen die de rekken flankeren, geschilderd werden tijdens het leven van Karl Marx (1818-1883), een belangrijk communist”, slaat het tafereel met zijn gebruikelijke somberte gade. Papa doet toch nog een poging om de kleintjes warm te maken voor het iconische werk: “Hiermee wilde de kunstenaar aanklagen dat de West Duitsers niet echt opgezet waren met de komst van de Ossies nadat de Berlijnse Muur gevallen was in 1989”. Ze knikken beleefd en lezen nog eens de tekst onder de foto van Joseph Beuys (1921 – 1986).

Ik neem me hier en nu voor, als ze er ooit zijn, mijn kleinkinderen op een warme augustusdag naar dit SMAK te loodsen en hen met de Grande Casserole des Moules te confronteren. Dan kan ik hen uitleggen dat Broodthaers hiermee wilde aanklagen dat 60% van de Belgen niet opgezet zijn met al die immigranten die aan onze rijke tafel willen aanschuiven. Wedden dat Marcel Broodthaers (1924-1976) het daar in zijn hoekje uitproest?

Met dat percentage laten we toch maar mooi de Turken en de Russen achter ons. Maar de echte verliezers van onze afkeer van het vremde zullen onze kinderen zijn. The Economist, toch niet echt opvolgers van Marx (belangrijke communist), toont met veel bravoure aan dat migratie altijd economische groei met zich brengt. George Friedman, de baas van Strategic Forecasting, gaat nog verder. Welzijn en welvaart van een land worden vooral bepaald door geopolitiek en immigratietolerantie, poneert hij. Tenzij er een Belgische Archimedes opstaat die de hefboom uitvindt om ons land te verplaatsen, kunnen we niet veel aanvangen met die geopolitiek maar is er geen antidotum tegen onze vreemdenallergie?

Friedman geeft ons weinig moed. Landen die de knapste koppen, de technische onderlegde vingers en mensen zonder empathische beperking aantrekken, hebben een rijke ervaring met migratie en zijn nog behoorlijk leeg. Het dicht bewoonde België dat, anders dan de Verenigde Staten, Canada of Australië geen kaas gegeten heeft van integratie, heeft niet de beste troeven.

En al mogen nagenoeg alle politieke partijen de grote intolerantie die uit de landenvergelijking blijkt, betreuren, de kans dat er op een andere manier met economische migratie zal omgegaan worden dan met humanitaire, is met deze studie nog kleiner geworden. Kijk maar hoe snel een liberale premier zoals Cameron de poujadistische migratiestandpunten van Nigel “Van Rompuy is een dweil” Farage’s UKIP achterna loopt.

Beuys maakte van zijn leven kunst en van de kunst zijn leven. Hij geloofde dat kunst de wereld kon veranderen. Zullen we die 60% angstigen naar het SMAK lokken? Beuys, keep swinging!

Naschrift:

Deze tekst verscheen op 11 augustus 2015 ons Mening in De Standaard Avond.

De uitleg over Marx hangt niet naast het werk maar staat op de website van het SMAK: http://smak.be/nl/nieuws/wirtschaftswerte-van-joseph-beuys-terug-opgesteld-in-smak

Interview met George Friedman: https://www.youtube.com/watch?v=zpAkT5YnpEA

Video David Bowie – Boys Keep Swinging https://www.youtube.com/watch?v=UMhFyWEMlD4

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Serendipiteit

R-1098419-1274707019_jpeg

Caca De Vaca

Caca De Vaca, Joe King Carrasco & The Crowns ‎– Mil Gracias A Tudos Nuestros Amigos, 1980

Serendipiteit, dacht ik vrijdagavond en mijn hartje sprong op. Met de legendarische Guy Tegenbos heb ik de liefde gemeen voor woorden die van zichzelf al een gedicht zijn. Serendipiteit leerde ik kennen via Jan Hoet.

Die stormde in 1999 mijn bureau in het Gentse stadhuis binnen – Jan kon niet gewoon binnenkomen – en riep “serendipiteit, serendipiteit, toch shoên, hé”. Jan kon nooit iets zeggen zonder grote emotie. “Dat wordt het thema van de poëziezomer van Watou. Fantastisch vindddenie?” En weg was hij. Snel opgezocht. Het bleek “het vinden van iets onverwachts terwijl je op zoek bent naar iets totaal anders” te willen zeggen.

Vrijdagavond zette ik de godvergeten soundtrack van Breathless uit 1983 op en ging achteruit zitten om het artikel “Politieke benoemingen: een Vloek of een Zegen” in De Standaard Avond te lezen toen Joe “King” Carrosca zijn Caca de Vaca inzette. Zelden zo’n perfecte aandrift van serendipiteit mogen verduren.

“Als de leidende ambtenaar en de bevoegde minister niet dezelfde kleur delen, is de kans groot dat beiden elkaar tegenwerken”, poneert de auteur met Delphische zekerheid. “De NMBS vormt daarvan het beste bewijs.” Kous af. “Caca de vaca, caca de vaca”, schreeuwde Tex-Mex grootmeester Carrosca en ik moest hem groot gelijk geven. Misschien kon de journalist een tweede een voorbeeld geven? Dat zat er niet in.

Zelf kan ik moeiteloos tientallen voorbeelden geven waarvoor die stelling helemaal niet opgaat. Hans D’Hondt, vroeger kabinetschef voor CD&V-premiers, werkt moeiteloos samen met Minister Van Overtveldt. De achterkamergevechten tussen NVA en CD&V hebben geen enkel effect op hun samenwerking. Jo De Cock, de man die de moeilijkste job van dit land heeft als baas van het Riziv en oud-medewerker van Dehaene is, werkt al twintig jaar samen met Sp.a-, PS-, OpenVLD-ministers en doet dat met een deskundigheid en een gratie die niet van deze wereld zijn. Zelf heb ik ondertussen als voorzitter zeven regeringen zien aantreden. Telkens mag ik zeven regeringsleden dienen. Ik werkte dus voor 49 ministers en dat zonder één aanvaring.

Onder de federale topambtenaren is er een totaal dedain voor die enkele collega die zijn partijpolitieke overtuiging in zijn dagelijkse praktijk liet prevaleren op een goede samenwerking met zijn minister. “Op die manier gaat veel energie, tijd en geld verloren”, schrijft de journalist en daar heeft hij dan weer groot gelijk. En vooral: de burger betaalt het gelag.

“Caca de vaca gaat over de in koeienstront groeiende psychotrope paddenstoelen in de Mayastad Palenque, maar er moet toch een diepere betekenis zijn”, vroeg een journalist Carrosco in 1984. “No”, zei hij, “it’s plain bullshit”.

 Naschrift

Deze tekst verscheen in De Standaard Avond van 10 augustus 2015

Het artikel waar ik zo gemeen over doe: http://www.standaard.be/cnt/dmf20150807_01808735

Video Joe King Carrasco – Caca De Vaca https://www.youtube.com/watch?v=ygnXveDNKIk

Over Breathless, the soundtrack http://www.allmusic.com/album/breathless-original-soundtrack-mw0001070652

Breathless is de remake van A Bout De Souffle die ik in 1983 absoluut weigerde te zien, ondanks verwoed aandringen van mijn vriendin die hem even absoluut wilde zien (Richard Gere speelde de mannelijke hoofdrol). Men moet met zijn pollen, zeker als het Amerikaanse zijn, van monumenten als A Bout De Souffle en Goddard blijven, vond ik toen. Maar die soundtrack mocht er wel zijn. Ik kreeg hemvan een vriend die het belachelijk vond dat ik Breathless niet wilde gaan zien (Valérie Kaprisky speelde de vrouwelijke hoofdrol). Het ding is nu onvindbaar.

Over A Bout De Souffle: https://en.wikipedia.org/wiki/Breathless_(1960_film)

Over Breathless: https://nl.wikipedia.org/wiki/Breathless_(1983)

 

 

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie