Race Justice

This is what I tell my youth
When they come to me
Askin’ about race and equality.

Race And Equality, Eric Bibb, Global Griot, 2018

Rock-’n-roll is niet gecreëerd door Elvis Presley, maar door een radio-dj. Alan Freed ‘coinde’ de naam op 21 maart 1952, twee jaar voor Bil Haley een megahit scoorde met ‘Rock Around the Clock’ Die dag kwamen 25.000 hepcats naar de Cleveland Arena, waar maar plaats was voor 10.000 toeschouwers. Ze wilden voor geen geld ter wereld het door Freed georganiseerde Moondog Coronation Ball missen. Cleveland had nog nooit zoveel zwarte mensen in zijn straten gezien? Het in de city hall verschanste stadsbestuur freakte en gaf brandweer en politie de opdracht het concert asap stop te zetten.

Tot Freed zijn geliefkoosde muziek rock-’n-roll noemde, werd het race music genoemd. Vóór Freed werd zwarte muziek, rhythm-and-blues, alleen beluisterd door zwarten. De blanke Freed bereikte met zijn r&b-playlist een gemengd publiek en na het stadsbestuur van Cleveland freakte de hele Amerikaanse blanke goegemeente. Rock-’n-roll werd in de meeste city halls verboden omdat het de jeugd zou corrumperen. De Alabama White Citizens Council noemde rock-’n-roll ‘a plot to mogrelise America’, een vroege voorloper van de grote vervangingstheorie, ons bekend van massamoordenaars uit Christchurch en El Paso.

De ‘powers that be’ hebben Freed kleingekregen. Hij werd veroordeeld wegens ‘payola’, het aanvaarden van geld van platenmaatschappijen om hun platen te draaien. ‘Iedereen deed het, maar de overheid pakte alleen Freed omdat hij zwarte muziek voor witte jongeren draaide’, kloeg zanger Lou Rawls later. Collega’s als Dick Clark, die een eerder wit repertoire hadden, werden ontzien. De overheid bleef Freed achtervolgen en dreef hem de alcohol en later de dood in. Race justice heeft vele facetten.

De voorbije weken liet de Franse overheid weten dat van alle snelheidsduivels op hun zomerse wegen de Belgen de dapperste waren. De Vlaamse overheid meldde dat nergens in Europa zo snel langs wegenwerken wordt gereden als bij ons. En Brusselse onderzoekers verbijsterden ons met de vaststelling dat in hun gewest snelheden worden gemeten die het drievoud zijn van de maximale snelheid.

De straat waar ik woon, is nu al een halfjaar doorsneden door een fietsstraat waar fietsers voorrang krijgen. Telkens als ik erlangs moet, slaat de schrik me om het hart. Een derde van de auto’s negeert de fietsstraat, het stopteken en de verkeersdrempel straal en racet het kruispunt over met een snelheid die minstens het dubbele is van de 30 kilometer per uur die in het Gentse stadscentrum moet worden aangehouden.

Tijdens de vele barbecues die ik de jongste maanden mocht bijwonen, deed ik een volkomen onwetenschappelijk onderzoek naar de frequentie van alcoholcontroles. De grote meerderheid had, net als ik, nog nooit in zijn leven moeten blazen. De meerderheid zei nu en dan dronken te rijden, wat ze daarna ook bewezen. De meesten gaven grif toe dat ze zich amper aan verkeerslimieten houden.

U weet net zo goed als ik: de pakkans is microscopisch klein. En u weet ook dat de snelheidsmaniakken en de dronken smeerlappen amper worden gestraft. Het is helaas waar wat Rosanne Hertsberger deze week in De Standaard schreef: ‘Terwijl de familie van het slachtoffer moet bedenken welke muziek op de crematie moet spelen, kan zijn moordenaar alweer lekker een biertje gaan drinken in de stad.’

Als het van Jan Jambon – de burgemeester van de gemeente met het hoogste aantal op dronken rijden betrapte schepenen van het land en lid van een partij die vindt dat een parlementsvoorzitter die met 1,8 promille in het bloed met de auto rijdt niet hoeft af te treden – afhangt, zal de pakkans en de uitvoeringskans voor wie mislukt in een inburgeringsexamen honderd procent zijn. Race justice heeft vele facetten.

Naschrift

Deze tekst verscheen als column in De Tijd van zaterdag 24 augustus 2019.

Video Race And Equality

Over Frank Van Massenhove

Volg mij op Twitter: @FVMas
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Race Justice

  1. MIN of MEER
    Ach, volgens Yuval Noah Harari is ’t ‘straks’ toch gedaan met de liberale democratie zoals we die nu kennen. Wie maalt er dan nog om één verkeersdode meer of minder? Maar dat is ‘straks’. Ondertussen racen we er lustig op los, nu het nog even kan. En de politici weten in deze disruptieve trumpiaanse tijden toch niet meer van welk hout pijlen te maken, en dus doen ze maar wat. Het kiesvee weet het immers ook niet meer en het lijkt hen koud te laten … tot het moment dat hen persoonlijk iets min of meer vreselijk overkomt.
    Min of meer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s