Softie


We did it again (479 x)

We did it again, Volume One, Soft Machine (met de wonderbaarlijke Kevin Ayers, die deze week overleed).

De sfeer in de met mooi doorleefd leer bezette boardroom, waar vroeger meermaals geklonken was op de winsten van historische producten, was beneden alle peil. Ook de laatste kwartaalcijfers waren wanhoopgevend en de banken hadden hun rekening gemaakt. Van investeringskredieten kon geen sprake meer zijn. De beheerraadsleden keken elkaar wat schichtig aan, de gebruikelijke clichés werden bovengehaald , even werd valse hoop gekoesterd maar ultiem zei iemand toch wat iedereen altijd zegt in die omstandigheden: laat ons iemand zoeken die orde brengt in deze chaos. Een crisismanager. Alleen was de sliding down positie van het bedrijf niet onopgemerkt voorbij gegaan op de cocktailnetwerken van MBA’s. Er meldde zich geen enkele geïnteresseerde.
Nu zat er wel een goede manager in de Raad. Voorzichtig werd gepeild of Eric interesse had. Meer uit sympathie dan door geloof gestuwd nam hij de uitdaging aan. Iedereen verwachtte dat hij zich dagenlang zou verschansen in het Bureau met de Vele Ramen, alle financiële data en balanced scorecard ratio’s crunchend. Maar dat deed Eric niet. Hij ging de teams langs, sprak uren met mensen van alle rank en no file en stelde hen, licht omfloerst, twee vragen. “Waarom gaat het zo slecht met ons?” en “Wat moeten we doen?” Ultiem ging hij, tot opluchting van de directieleden, toch in zijn bureau zitten maar weer liet hij de hard facts links liggen. Hij googelde er de concurrenten.
Na een paar weken stelde Eric, opnieuw in dat van geschiedenis vibrerende boardroom, zijn plan voor. Het grote probleem, begon hij, is niet dat er chaos is. Er is gewoon te veel orde. Alle personeelsleden had zich teruggetrokken in silo’s waarbinnen procedures, processen en producten uiterst zelden wijzigden. Ze maakten de producten altijd maar weer een beetje beter. Alleen waren die hun levenscyclus al lang gepasseerd en hadden concurrenten met innovatieve producten de markt bezet. Hun mensen werkten best hard maar zelfs twee keer zo hard werken heeft geen zin als je het verkeerde doet, zei Eric tot de totaal verbijsterde beheerraad. We moeten ons productportfolio opnieuw analyseren, weer contact krijgen met onze klanten en de aloude operationele excellentie herstellen. “En wat is dan het eerste wat moest gebeuren?”, vroeg de voorzitter. “We moeten onze waarden definiëren en op de attitudes van onze mensen werken”, zei Eric. “Elkaar weer vertrouwen, teamgeest aanmoedigen, van onze mensen houden, volkomen transparant zijn, ons ethisch gedragen, onze klanten verwennen en door hen vertrouwd worden”. Sommige handpalmen werden zeer vochtig. Een softie. Ze hadden, godbetert, een softie-manager aangesteld. Maar niemand had een alternatief, dus men liet Eric zijn gang gaan.
Nu vier jaar later is het geluid van ploffende champagnedoppen weer de gebruikelijke muziek in de boardroom van de Belgian American Radio Corporation, ons beter bekend als Barco, en is Eric Van Zele, volkomen terecht, manager van het jaar. De financiële resultaten zijn ronduit briljant. En zijn devies “we lead through technology” is geen lege slogan. Barco is op vandaag wereldleider in wat, technisch, professionele visualisering genoemd wordt. Alle schermen en tablets op de Londense Olympische Spelen waren van Barco, (de naam was wel zorgvuldig weggewerkt. De West-Vlaamse grondstroom binnen het bedrijf wilde het exorbitante bedrag dat voor zichtbare naamplaatsing gevraagd werd, niet ophoesten), met pixelhoge mammografiemachines wordt borstkanker vele maanden eerder dan vroeger vastgesteld waardoor prognoses drastisch verbeteren en in de vernieuwde control rooms van wereldluchthavens staan fonkelende Barco-schermen.
Naar jaarlijkse gewoonte prijzen Managers van het Jaar in hun maidenspeech bij de Vlaamse Managementassociatie steeds hun mensen. Dat deed Eric Van Zele ook maar deze keer straalde de authenticiteit er zo van af. “De borstomtrek van onze mensen is gemiddeld met 15 cm gegroeid, zowel bij mannen als bij vrouwen”, zei hij tot grote vreugde van de Marie-Jo-manager. “En voor ons is dat het belangrijkste resultaat”. Voor harde resultaten heb je ze hard nodig, die softies.

Sedert 9 februari 2013 in schrijf ik om de veertien dagen op zaterdag een column in De Tijd. Deze column verscheen 23/02/2013. Soms is de column hier wat langer omdat de wordcount bij WordPress minder rigoreus is.

Over Frank Van Massenhove

Ik ben wel Voorzitter FOD Sociale zekerheid maar de blog verbindt alleen mezelf. Volg mij op Twitter: @FVMas
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Softie

  1. Pedro zegt:

    Reblogged this on X, Y of Einstein? and commented:
    Een zeer fijne column van Frank Van Massenhove die toont dat er behalve een denker én doener ook een schrijver (en muziekliefhebber) in de man schuil gaat.

  2. PAUL MEERT zegt:

    Prachtig én volkomen terechte lofzang aan het adres van Eric Van Zele, die de kunst verstaat en beheerst om “HiTech en HiTouch” te verzoenen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s