Flikken

Emile Parisien Spezial Snack
Les Flics De La Police, Emile Parisien Quartet, Spezial Snack, 2014

In de jaren dat ik op de Gentse unief zat en ik in Zerkegem bekend stond als Toar (het haar) had mijn identiteitskaart een vast onderkomen in het borstzakje van mijn parka. Telkens als een politiecombi in het straatbeeld verscheen – toen kwam blauw alleen in blik voor – haalde Toar die al bij voorbaat boven. ik werd altijd gecontroleerd. Iemand die er uitzag als een verwilderde versie van Demis Roussos, kon niet anders dan staatsgevaarlijk zijn. Toen is ook mijn zen-training begonnen want je moest erg koel blijven bij het steevast boertige gedrag van de mannen in blauw. Die maakten zelfs geen uitzondering voor een bloedmooie vriendin die in de schemeruren zonder het te weten zonder licht reed, en “Hedde stront in uw ogen, misschien?” werd toegeblaft. Eén keer was het me te veel en liet ik me iets van “flik” ontvallen, mogelijks in combinatie met “vuil”. Ik werd tegen de muur gekwakt en anderhalve dag opgesloten. Weerspannigheid .

We haatten de flikken. En zij haatten ons. Die haat bereikte zijn hoogtepunt in 1978 bij de acties tegen het optrekken van het inschrijvingsgeld tot 10.000 frank. Op het kruispunt voor de Vooruit hielden studenten een zitstaking. Ze werden door politie en inderhaast opgeroepen Rijkswacht met volle plezier in elkaar geslagen. Zelfs zeer conservatieve mensen voelden grote afkeer bij de aanblik van de reuzenfoto met erop los timmerende flikken op de voorpagina van de Vooruit, de voorloper van De Morgen. Even later zag ik vlak bij de Blandijn zeven gemaskerde mannen een geïsoleerde flik aftuigen.

In januari 1995 zat ik als trotse kabinetschef naast nieuwbakken burgemeester Frank Beke bij de eerste ontmoeting met de Gentse politietop. “Wat is het grootste probleem”, vroeg Beke. “Doengde”, was het antwoord. “Baas, waar ging dit over?”, moest ik achteraf vragen. (Om alle Franken uit elkaar te houden noemden we Beke baas en ik was chef.) “Over de hondenbrigade, chef”, zei Baas. Voor de top van het korps dat gedurende jaren in het nieuws was geweest wegens totale normvervaging en corruptie, aanleiding voor een heuse parlementaire commissie, was de toekomst van de hondenbrigade toen kennelijk het grootste probleem.

Samen met Brice De Ruyver kreeg ik de opdracht de politie te hervormen. Het was duidelijk dat de toekomst lag bij een nieuwe generatie politieofficieren. Tot mijn uiterste verbazing bleken het sociaal betrokken mannen te zijn. Vrouwen waren er toen amper in het korps: het was de tijd dat de eerste vrouwelijke buschauffeur van De Lijn voorpaginanieuws was. Ze wilden niet buiten de wereld staan maar deel van de bevolking zijn. Het kantelpunt in hun denken was de strijd tegen de 10.000 geweest. De leiding had hen jarenlang opgedraaid met verhalen over rijkeluiskinderen die door Moskou waren betaald en die neerkeken op de gewone man die niet de centen had om te studeren en dus agent werd. Ze timmerden er op los. Achteraf kwam het schaamtegevoel. Schoorvoetend praatten ze er over. Onder elkaar. Dit nooit meer, spraken ze onder elkaar af.

Deze groep heeft de Gentse politie een totale metamorfose gegeven. Steven De Smet, die zich toen al De Flik noemde, bracht de altijd scherp kijkende filmproducent Erwin Provoost op het idee om een politiekserie in Gent te situeren. Het woord waarvoor ik ooit in het cachot ben gedraaid werd de titel van de reeks.

Catherine De Bolle werd dit jaar Overheidsmanager van het Jaar. Ze kreeg de prijs op de avond van de inval in Verviers. Ze was er dus niet. En de media hadden amper oog voor de prijs. Jammer, want zij is de emanatie van de totale ommekeer bij de politie. Dat een vrouw baas wordt van iets dat van oudsher een mannenclub was, alhoewel symbolisch van het hoogste belang, is nog het minste. Bij iedereen die met haar werkt vallen de langetermijnvisie, de maatschappelijke betrokkenheid en de rustige deskundigheid op. De Gentse flikken en Catherine hebben me verplicht mijn mening over politie te herzien. Mocht ik nu afstuderen, ik werd flik.

Deze column verscheen op 31 januari 2015 in De Tijd.

Les Flics De La Police video: https://www.youtube.com/watch?v=iQRonR68z14

Over de strijd tegen de 10.000:
http://www.ugentmemorie.be/gebeurtenissen/1978-1979-protest-tegen-de-10000
http://www.demorgen.be/binnenland/waarom-hoger-inschrijvingsgeld-vooral-psychologische-impact-heeft-a2055519/

Over Frank Van Massenhove

Ik ben wel Voorzitter FOD Sociale zekerheid maar de blog verbindt alleen mezelf. Volg mij op Twitter: @FVMas
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op Flikken

  1. Stijn Laureys zegt:

    Beste,
    278.000 vervallen parkeerkaarten voor mindervaliden in omloop staat vandaag in de krant. Dat kan nochtans simpel opgelost worden.
    Parkeerkaart is nu voorzien van een nummer, vervaldatum en hologram.
    Voorzie ook een QR-code.
    Als je die opvraagt moet er verschijnen : “Geldig of niet + het nummer van de kaart”. Een kaart met geldige vervaldatum vervalt dan toch zodra de eigenaar overlijdt, dit kan dankzij de QR en de bijhorende website.
    Om te beletten dat de QR van een geldige kaart wordt gekopieerd moet het golfjes reliëf doorheen de QR doorlopen. En op elke kaart moet de QR op een ander plaats staan , zodat de golfjes op de QR steeds verschillend zijn. Een vervalser zou bovendien ook nog eens het nummer van de kaart moeten overschrijven met het nummer van de gekopieerde QR. Dat lijkt me quasi onmogelijk.
    Daarmee is het probleem opgelost want elke flik kan met zijn GSM nagaan of de kaart nog geldig is. Het GSM data-gebruik is minimaal(een kilobyte) want er wordt enkel tekst verstuurd. De agenten worden dus niet op kosten gejaagd.
    Bijkomend voordeel, elke burger met een GSM kan de geldigheid nagaan, dus ook parkeerwachters, parking-personeel enz.

    Waar een wil is , is een weg.

    • Hallo Stijn, ik zie dat mijn antwoord niet opgestuurd is geweest. Ik heb dit doorgegeven aan mijn mensen. Je hoort nog van ons. Maar erg bedankt!

      • Van harte dank voor uw antwoord. Ik hoop hiermee iets te kunnen terug doen voor de maatschappij die mij al jarenlang een ziekte-uitkering geeft. Ik zou nog wel wat kunnen werken, wat betekenen voor de maatschappij, … maar welke werkgever zal opdrachten willen geven aan iemand met een CV vol ziektegaten ? Geef me zoveel mogelijk technische problemen en ik tracht een oplossing te bedenken.
        U kan een voorbeeld van een parkeerkaart-website met QR code zien op http://qr.opdorp.be

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s