Buitenkans

Summer Camp

I’m better off without you,

We both know that it’s true,

I’m better off without you

Better Off Without You, Summer Camp, Welcome To Condale, 2011.

Een directrice van een gemeentelijke basisschool nam ontslag omdat ze een slecht functionerende leerkracht niet kan ontslaan. De leerkracht doet niet aan werkplanning, haalt haar leerplandoelstellingen niet en werkt liever niet samen met haar collega’s. Maar de directie was niet ingegaan op haar vraag naar externe begeleiding. Dat was voldoende voor de Raad van State om haar ontslag nietig te verklaren. Eén foutje was voor deze immens intelligente juristen genoeg om de ganse waslijst van grove fouten van de leerkracht als onbelangrijk van de tafel te vegen. Ieder weldenkend mens vindt dit het toppunt van onevenwichtige afweging.

Niet zo Jos Van Der Hoeven, de secretaris-generaal van de Christelijke Onderwijscentrale, die de uitspraak van de Raad van State volledig terecht vond. Of zijn vakbondslid een goede of een slechte leerkracht is, vindt hij volstrekt onbelangrijk. Het verwondert me niet: ooit zag ik een eisenbundel van de socialistische onderwijsvakbond waar geen enkele keer het woord leerling in voorkwam.

“Je moet je moeder én je vader vermoord hebben om buiten te vliegen bij de overheid” is echt geen cliché.

Leg je oor te luisteren bij nagenoeg Iedere leidinggevende in de publieke sector en je krijgt dit soort kafkaiaanse verhalen te horen in tonen van woede, ongeloof en gelatenheid, naargelang van karakter en dienstjaren. “Je moet je moeder én je vader vermoord hebben om buiten te vliegen bij de overheid” is echt geen cliché. Het aantal ambtenaren die ontslagen werden omdat ze volstrekt niet voldeden is op de hand van een onhandige schrijnwerker te tellen. Voor de meesten, en dat zijn er in percentage uitgedrukt zeer weinig, die de laan uit werden gestuurd lag er een zwaar tuchtdossier op tafel, dat niet zelden gebaseerd was op een strafrechtelijke uitspraak.

Nagenoeg nooit vliegt een luie ambtenaar eruit. Het gros van mijn collega’s begint zelfs in zeer manifeste gevallen niet aan een procedure die na twee negatieve evaluaties moet leiden naar een ontslag, Dat heeft niet te maken met een gebrek aan moed maar alles met ontmoediging. In de beroepscommissies moeten leidinggevenden zich komen verantwoorden voor negatieve evaluaties alsof ze schuldig zijn aan roofmoord bij nacht.

Sommige vakbondsmensen in de beroepscommissies kunnen niet helemaal loskomen van de idee dat men toch moeilijk de directie kan gelijk geven. Zo was er niet zo lang geleden een ambtenaar die zich hard voor zijn vakbond inzette maar helemaal niet voor onze FOD, en dus een onvoldoende kreeg. Zijn vakbondsgenoot in het beroepscomité stelde voor werd om de evaluatie in “uitzonderlijk” om te zetten. Gelukkig gingen de andere leden niet in op dit hilarische voorstel. Hopelijk vindt de Raad van State niet ergens het foutje dat door de omslachtige procedure niet te vermijden valt.

Het is onbegrijpelijk dat délégués tijdens hun verbeten strijd voor een luie ambtenaar niet doorhebben dat ze daardoor het totale misprijzen opwekken bij de collega-ambtenaren die wel correct hun werk doen en er daar bovenop nog knarsetandend het werk van de luiaard moeten uitvoeren.

In de zomerreeks De Prullenmand poneerde Ignace Van Doorselaere de uitdagende stelling dat evaluaties tijdrovende gedrochten zijn. “We moeten de cultuur meer vormen op basis van de informele dialoog en feedback. Zoals thuis”. Woorden naar mijn hart. Niet dat de CEO van de lingeriegroep Van de Velde blind is voor de werkelijkheid: “Als u dan toch problemen met iemand hebt, is een schriftelijke neerslag nodig. In het geval van onenigheid is een dossier belangrijk. U kunt niet altijd rekenen op de eerlijkheid en de goeie intentie van mensen.”

Met dit inzicht als basis zou de federale administratie duizenden uren aan nutteloze en voor iedereen frustrerende functionerings- en evaluatiegesprekken uitsparen, kostbare uren die kunnen besteed worden aan innovatie, coaching en vorming. De formele evaluatie blijft dan enkel bestaan voor mensen die manifest onderpresteren. En nu we toch aan het dromen zijn, schrap de beroepscommissies en laat de alles tegen elkaar afwegende arbeidsrechtbank en niet de foutjeszoekende Raad van State de ultieme rechter zijn van de beslissing om iemand de laan uit te sturen. Wie, buiten het ultra kleine groepje luiaards en hun verdedigers, zou hier tegen kunnen zijn?

 

Naschrift

Deze tekst verscheen als column in De Tijd van 29 augustus 2015.

Video Better Off Without You: https://www.youtube.com/watch?v=EgrP6fzGKjg

De opinie van Ignace Van Doorselaere: http://www.tijd.be/opinie/column/Evaluatiegesprekken_zijn_tijdrovende_gedrochten.9658814-2337.art

Ingrid Ceusters, CEO van Group Hugo Ceusters schref er een tegenopinie over: http://www.tijd.be/opinie/algemeen/Evaluatiegesprekken_zijn_elke_minuut_waard.9659244-7765.art?ckc=1

 

Over Frank Van Massenhove

Ik ben wel Voorzitter FOD Sociale zekerheid maar de blog verbindt alleen mezelf. Volg mij op Twitter: @FVMas
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s