Uuflakke

Michel Petrucciani on the concert stage in February 1993.

Michel Petrucciani on the concert stage in February 1993.

Let our love take wing some midnight

 ‘Round midnight

 Let the angels sing

 For your returning

 Let our love be safe and sound

 When old midnight comes around

‘Round About Midnight, Michel Petrucciani , Stuttgarter Jazztage, 1993

Vanmorgen viel ons dienstcheckmeisje helemaal over haar toeren bij ons binnen. Ze had een slapende jongeman op straat aangetroffen. Letterlijk op straat. Tientallen auto’s in de Gentse ochtendspits laveerden er langs.

Op dat uur van de dag, net voor achten, kan het niet anders of  er waren ook al een pak voetgangers, dedaigneus of angstig, langs de jongen heen gelopen. Maar niemand had gedaan wat ons dienstcheckmeisje had gedaan: naar de jongen toegestapt.

De jongeman was amper uit zijn slaap te wekken. Toen dat toch lukte, bleek dat hij daar al uren had gelegen. Niet dat hij dronken was, hij dronk nooit, zei hij. Alcohol maakt hem instant ziek. Maar hij was wel de ganse nacht met vrienden uit geweest. Hij kon slapen op het kot van zijn oudere zus die hem een reservesleutel had gegeven maar die was hij ergens in de nacht verloren.

Doodmoe en tegen het ochtendgloren had hij haar deur teruggevonden. Maar op zijn bellen en kloppen kwam geen reactie. Hij was tegen de gevel gaan hurken en was ingedut. Misschien sliep hij daar tegen die gevel even gelukzalig als Eskimo’s kunnen slapen in de poolnacht die, als ze niet opletten er, naar verluidt, ook gelukzalig inslapen. In gedachten zie je hem, zich zacht zuchtend diep in zijn deugddoende droom, draaien en nog eens draaien tot hij nietsvermoedend op straat lag, waar auto’s hem ternauwernood konden ontwijken.

“Hij was al een beetje onderkoeld”, zei ons dienstcheckmeisje, “dus ik stelde hem voor even bij te warmen in mijn auto. Zijn GSM was plat. Ik gaf hem die van mij. Maar hij kon niemand bereiken. Dus zette ik hem af bij de bakkerij op het hoekje.”

Het deed me denken aan een andere slapende man. Het was juli, warm en weer feest bij Franske, die altijd al graag feestte maar vooral die eerste dinsdag van juli. Dan nodigt hij iedereen uit die hij niet haat – Franske houdt van evenwicht  maar niet van het midden – in zijn buitenverblijfje, een klein hoevetje diep verscholen in het voorgeborchte van de Vlaamse Ardennen. Culinaire hoogstandjes zijn er niet. Uufflakke (preskop) met Tierenteynmosterd is het hoofdgerecht. Maar aan drank is er nooit gebrek. Dat was de man in het XXL-Greenpeace-T-shirt, die de mosterd vakkundig te lijf ging met Ename-witbier, niet ontgaan.

De wijn was middelmatig. Dus moest ik mezelf niet echt geweld aandoen om er niet veel van te drinken. Zo ongeveer rond middernacht sloop ik, blaasproof, weg – afscheid nemen van het steeds uitzinniger wordend gezelschap rond het legendarische kampvuur zou uren duren –  naar de weide die op iedere eerste julidinsdag tot parking wordt gepromoveerd. Als ik haastig ben, rij ik al weg terwijl ik de lichten aandraai. Maar ik moet erg rustig geweest zijn die avond want ik ontstak eerst de lichten en zag, vlak voor mijn auto, de man in XXL T-shirt gelukzalig liggen slapen. “This Body’s In Danger” stond op het T-shirt.

Terwijl het dienstcheckmeisje ijverig stofzuigt, lees ik in alle kranten dat in deze donkere maand honderden vluchtelingen wier body en dat van hun kinderen, hun vrouw of hun man, in danger is geweest, geen onderkomen vonden in het winterse Brussel omdat ze zich niet mochten  aanmelden bij de Dienst Vreemdelingenzaken. De zoektocht naar beschutting tijdens de winternachten zal voor de meesten onder hen nog minstens drie weken duren, tot zo ongeveer rond de geboortedag van het kind wiens vader 2015 jaar geleden ook overal werd weggestuurd.

Net zoals de automobilist en voorbijganger die zich naar de job spoedt en geen tijd heeft voor een slapende jongeling, laveert de regering behendig rond het probleem, niet langer gehinderd door journalisten en camera’s die het te druk hebben met terreur en snoezige poezen. Gelukkig zijn er in ons land nog veel mensen, niet alleen van goede wil, maar ook met het warme hart van een dienstcheckmeisje. Ze helpen wanhopige mensen, die een moordend regime ontvluchtten en nu geconfronteerd worden met kille realpolitik, aan bed, bad en brood. Belegd, hoop ik van ganse harte, met een flink stuk uuflakke.

 

Naschrift

Deze tekst verscheen in De Tijd van zaterdag 5 december 2015.

Video ‘Round About Midnight van Michel Petrucciani op de Stuttgarter Jazztage in 1993: https://www.youtube.com/watch?v=lUxQLU_eqfU

‘Round Midnight is één van de meest gecoverde songs aller tijden. Raar eigenlijk als je ziet dat het geschreven is door Thelonious Monk, de weerbarstigste bluenotecomponist uit de jazzgeschiedenis (na Henri Threadgill). Het nummer werd voor het eerst opgenomen door Cootie Williams and His Orchestra in 1944. Hoewel Williams niet als componist bijdroeg aan het nummer, werd hem wel deze eer toegekend. Later voegde Bernie Hanighen er ook tekst aan toe.

Monk nam ettelijke versies van zijn bekendste compositie op:

De oorspronkelijke versie op Blue Note (1947): http://tinyurl.com/n3z4765

Een intrigerende solo pianoversie: http://tinyurl.com/oatlsba

In jazzkringen is de beroemde versie die van Miles Davis, te vinden op het album met die titel uit 1957 met Philly Joe Jones, Paul Chambers, pianist Red Garland, en de toen nog betrekkelijk onbekende John Coltrane : http://tinyurl.com/pdrmzfd

De beroemdste gezongen versie is die van Ella Fitzgerald uit 1962 met pianist Lou Levy, guitarist Herb Ellis, bassist Joe Mondragon, en drummer Stan Levey) op haar album Clap Hands, Here Comes Charlie! http://tinyurl.com/qxo8bfh

Ook gezongen: Freda Payne (ja, zij die in 1970 een reuzehit had met Band Of Gold http://tinyurl.com/cq2cogr ) nam ‘Round Midnight op voor het Prestige!-meesterwerk After The Lights Go Down Low (1964)

Als je hiervan houdt, mis dan de souljazzversie niet van Marlena Shaw op Elemental Soul (1997) http://tinyurl.com/nt8cnbr

Robert Wyatt maakte er, met zijn kronkelige stem, een bevreemdend nummer van:  http://tinyurl.com/o6kbr49 Het was de B-kant van het onwezenlijk mooie Shipbuilding (Elvis Costello) met Chet Baker in één van laatste solo’s.

Round Midnight is ook de titel van film uit 1986 van Bertrand Tavernier met Dexter Gordon in de hoofdrol en François Cluzet and Herbie Hancock. Martin Scorsese, Philippe Noiret and Wayne Shorter in cameos. Herbie Hancock was musical director. Op de echte soundtrack The Other Side of Round Midnight staat een magnifieke versie met een uitstekende Dexter Gordon in zijn latere jaren. Het volledige album: http://tinyurl.com/gve862o

De geneuriede versie op de andere soundtrack Round Midnight is te gepolijst: http://tinyurl.com/jxknulk

Het is onbegonnen werk om een keuze te maken uit de versies. Een zeer subjectieve greep:

Bugge Wesseltoft (minimalistisch) op zijn album Trialogue (2014) (geen video gevonden)

Philip Cathérine (vertraagde Django) op Summer Night (2002) (geen video gevonden)

Kenny Burrell (intimistisch) op Pieces Of Blue And The Blues (1986) (geen video gevonden)

Adrián Iaies (bandoneónistisch) op Round Midnight Y Otros Tangos (sic): http://tinyurl.com/gwkuza7

Mal Waldron & Steve Lacy waren allebei gek op Monk. Ze traden in 1981 samen op in het Drehertheater. Natuurlijk stond Round Midnight op de playlist. Te vinden op Live At Dreher – Paris 1981, Round Midnight, Volume 2. Onweerstaanbaar voor die-hard jazz-fans (geen video gevonden)

Een jaar later vonden ze het nummer opnieuw uit: At The Bimhuis 1982 (pas in 2006 uitgebracht)

Joe Henderson (souplesse) op The Standard Joe (1991) (geen video gevonden)

Keith Jarrett & Charlie Haden (rare, bijna huppelende intro) op Last Dance (2014) http://tinyurl.com/jh6ol86

Eric Reed is verslaafd aan ‘Round Midnight. Een eerste keer nam het op voor From My Heart (2002), herviel al in 2003 (Cleopatra’s Dream) http://tinyurl.com/jdgxbgq en maakte in het begin van deze eeuw een Monktrilogie, The Dancing Monk (2011), The Baddest Monk (briljant gezongen door by José James – ” who revamps the melody with his velvety baritone”- http://tinyurl.com/zkp2lkr ) (2012) en The Adventurous Monk (2014) met telkens een versie van ‘Round Midnight.

Even vloeken in de jazzkerk. De interpretatie van Esbjörn Svensson op Esbjörn Svensson Trio Plays Monk (1996) maakt me altijd weemoedig, al kan dat ook te maken hebben met die kamermuziek en de tragische dood van de innemende man http://tinyurl.com/qbbumje

Laten we eindigen met een pluim voor de na al die decennia nog steeds inventieve pianist met die heerlijk misleidend adelijk klinkende naam Alexander von Schlippenbach. In 2003-4 nam hij alle composities van het eccentriek genie Monk op. Je vindt het op het majestueuze driedelige Monk’s Casino (2005) uitgegeven door Intakt Records. Bemsha Swing is één van de vele hoogtepunten http://tinyurl.com/plngoss

von Schlippenbach had al in 1997 een fabuleuze versie van Round Midnight neergezet op Schlippenbach Plays Monk met Ino Nobuyoshi op bass en Sunny Murray op drums http://tinyurl.com/q6u8gfx

von Schlippenbach eert zijn meesters. In 2014 nam hij, samen met zijn vrouw/soulsister Aki Takase de wondermooie homageplaat So Long – Eric! op voor de jong gestorven Eric Dolphy. Als je diens Out To Lunch nog nooit hoorde heb je niet echt geleefd. Aki en Alexander vertellen je hier hoe hun magie werkt: http://tinyurl.com/opum3bz

 

Over Frank Van Massenhove

Ik ben wel Voorzitter FOD Sociale zekerheid maar de blog verbindt alleen mezelf. Volg mij op Twitter: @FVMas
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s