Beyoncé

Everyday, everyday

See the world brand new

Circle of, circle of, circle of

My circle of friends

Circle Of Friendz, Gorillaz, ‘Humanz’, 2017

Bij mijn eerste ochtendlijke gezondheidswandeling door mijn geliefde Gent na de vakantie keek een passerende vrouw me bijzonder afkeurend aan. Even dacht ik per ongeluk het ‘Honk if you’re horny’-T-shirt te hebben aangetrokken. De reden van haar onvrede was echter niet het T-shirt, dat proper en onbeschreven was, maar de onbeschoftheid waarmee ik haar vrolijk goedemorgen had gewenst.

Ik heb blijkbaar vakantieafkickproblemen. Mocht ik tijdens de wandelingen in het zuiden van Frankrijk de mensen niet hebben begroet, dan pas was afkeuring mijn deel geweest. Welke persoon van Franse nationaliteit je ook ontmoet, of het nu de moeder met drie ontembare zoontjes is, een gehaaste wijnboer op de tractor of een dikbuikige Mont Ventouxbeklimmer, je wordt steeds begroet met een meer dan opgewekt bonjour-euh! Waarbij de klemtoon zo hard op de tweede lettergreep wordt gelegd dat je eigenlijk ‘kijk eens wie we hier hebben’ lijkt te horen. Het is niet aanstekelijk want van de drie Vlamingen met idiote rennerstruitjes – hen aangeleverd door Beenhouwer Eddy – die niet bevroedden dat ik hun taal machtig was, hoorde ik alleen niet te herhalen bemerkingen die iets te maken hadden met kaal en niet over een fiets beschikken.

Intussen ben ik weer wat kieskeuriger geworden met begroetingen in het ochtendlijke Gent. Soms is het zelfs onmogelijk oogcontact te maken.

Tot mijn verrassing kwam ik tot de vaststelling dat dit soort zombiegedrag zelfs tot in Zerkegem was doorgedrongen. Toen De Tijd me voor de vuurkorfreeks vroeg, wilde men het gesprek laten doorgaan in mijn geboorteplek. Dus ging ik op zoek naar een geschikte locatie. De drie mensen die ik ontmoette, negeerden mijn ‘hallo’ straal. Wat een verschil met de jaren zestig. Toen begonnen mensen op zondag rond zes uur ’s avonds traag naar het dorpscentrum te slenteren. Het duurde wel even voor ze De Mooie Molen, De Vette Os of Raman, de drie cafés aldaar, bereikten want wie nog niet aan het slenteren was, zat op een keukenstoel voor de voordeur en met iedereen moest een praatje worden geslagen. Later op de avond werden nog De Lijmpot en De Plakpot aangedaan, de twee cafés aan weerskanten van ‘de boane’, de – dachten we toen toch – drukke weg tussen Brugge en Oostende. Na middernacht was iedereen weer thuis en was Zerkegem weer een oord van vrede, want iedereen had iedereen ontmoet.

Mensen die iets van motivatietheorieën afweten, zouden dit vertalen als ‘strokes’. Eric Berne, de psychiater die de transactionele analyse uitvond, ging ervan uit dat de fundamenteelste menselijke behoefte de stroke was, de eenheid van erkenning tussen mensen. Een hoofdknik, mijn naam op een rapport waaraan ik keihard heb meegewerkt, feedback op mijn prestaties, dat zijn strokes. De voorbeelden zijn niet van mij, maar van Marc Buelens. In een van zijn schitterende columns in Trends schrijft hij: ‘Het liefst krijgen we positieve strokes: een compliment, een goed rapport, een promotie, een applaus. Het meest haten we niet de negatieve strokes: een terechtwijzing, een straf, een reprimande. Wat we bovenal verfoeien, is de afwezigheid van strokes: niet meetellen, niemand die je nog informeert, je zou evengoed niet kunnen bestaan.’

In dezelfde column veegt Buelens terecht de vloer aan met de in hr-kringen zo welig tierende ‘kleurentheorieën’. Roden zijn leiders, blauwen observatoren, groenen supporters, gelen inspiratoren. Blijkbaar is in de privésector anno 2018 de kleur belangrijker dan de mens, zoals dat in de vorige eeuw ook het geval was in de publieke sector. Dat de hr- kleurenleer een even grote wetenschappelijk grondslag heeft als de Flat Earth Theory is blijkbaar geen probleem.

Buelens raadt ons aan voor bedrijf en vaderland ‘een heel stroke-rijke omgeving’ te creëren. Komaan, Fons Van Dijck, lanceer een nieuwe versie van ‘Zeg maar goeiendag’ (zegmaar-goeiendag.be). Zelf ga ik vanaf morgen, tegen beter weten in, weer iedereen een leuke dag toewensen. Maar nu eerst de stad in. Op zoek naar dat ‘Beyoncé wasn’t built in a day’-T-shirt.

Naschrift

Deze tekst verscheen als column in De Tijd van 25 augustus 2017.

Video Circle Of Friendz: https://www.youtube.com/watch?v=H3GjZPfhI6s

Over Frank Van Massenhove

Ik ben wel Voorzitter FOD Sociale zekerheid maar de blog verbindt alleen mezelf. Volg mij op Twitter: @FVMas
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s