Zelfreiniging

Oh Lord, down in the CongressThey’re passing all kinds of bills

From down Capitol Hill

Money’s too tight to mention

Money’s too tight (to mention), – The Valentine Brothers, single, 1982.

De te verkrampte reactie van de judobond op het grensoverschrijdend gedrag in die sport lijdt aan hetzelfde euvel als de werkgroep politieke vernieuwing in de Kamer’, schreef filosoof Ignaas Devisch eergisteren in zijn column in de krant De Standaard.

En alsof er nog geen kop genoeg aan die nagel zat, vond Kamervoorzitter Siegfried Bracke het deze week nodig de werkgroep politieke vernieuwing, die er nota bene is gekomen na zijn zelf georganiseerde Gentse defenestratie, vakkundig de nek om te draaien door te stellen dat het toch niet verkeerd kan zijn als de politicus met de best betaalde job in België hier en daar nog wat kan schnabbelen.

Zijn partijgenoot, Brecht Vermeulen, voorzitter van de werkgroep, stond erbij en keek er verbijsterd naar. ‘Ongelukkig’, stamelde hij en hij sprak de hoop uit dat niet alles wat in de werkgroep bereikt was, verloren was. Het zou toch erg zijn, mocht de verplichte mandaataangifte voor kabinetsmedewerkers verloren gaan. Want daar zouden de volksmassa’s spontaan en in groten getale de vogeltjesdans voor opvoeren, hoor je hem denken.

Zelfs de judobond zag na enkele dagen in dat drastisch moest worden opgetreden om nog enige kans op rehabilitatie te maken. Politici zijn daar nog niet aan toe. Ze hebben nog altijd niet door hoe verwoestend hun totale gebrek aan zelfreinigend vermogen voor het aanzien van hun stiel is.

Dat de onderliggende systemen die naar de graaizolders leiden ongemoeid worden gelaten, is zelfs niet het ergste. Vanuit politieke kringen wordt niet eens meer gereageerd op een artikel over de riante vergoedingen die Europarlementsleden krijgen voor onkosten waarvan niemand weet of ze wel zijn gemaakt.

‘We hebben niet onwettigs gedaan’, is het enige wat op te vangen was. Politici denken blijkbaar dat ze ermee wegkomen als ze regels maken die moeiteloos zelfverrijking mogelijk maken en daarna verklaren niet onwettigs te hebben gedaan.

Dezelfde doodse stilte viel nadat Hendrik Vuye had aangeklaagd dat grote brokken partijfinanciering werden gebruikt voor beleggingen. Het werd afgedaan als een uitspraak van een rancuneuze nestbevuiler, terwijl het toch opmerkelijk is dat ons land daar 70 miljoen euro voor over heeft terwijl Nederland het met 16 miljoen kan stellen. In feite herhaalde Vuye wat Jef Smulders en Bart Maddens al in tal van publicaties hebben bovengespit. Nooit leidde het tot zelfs maar een aan-zet tot wetswijziging.

Ik vrees dat zelfs het gewoonweg gore nieuws dat bestuursleden van Samusocial zichzelf zitpenningen toeschuiven uit het fonds van giften en subsidies bestemd voor daklozen, in mensentaal: stelen van wie op straat moet leven, het gedeelte van de politieke hersenen die schaamtereacties veroorzaken amper zal beroeren.

Volgens politicoloog Carl Devos (Humo, 23 mei) heeft dat alles te maken met het feit dat elke partij boter op het hoofd heeft en dat de situatie niet bedreigend is omdat geen enkele partij ermee kan scoren. Dat partijbelang altijd voorrang krijgt op het algemene belang is een Wetstratese wetmatigheid. Dus zit een decumul van de politieke lonen – ‘Elke politicus krijgt één loon. Wil hij meer mandaten uitoefenen? Dat kan, zonder extra vergoeding.’ – die de communicatieadviseur Noel Slangen in dezelfde Humo voorstelde, er niet meteen aan te komen.

Over zelfbediening is één bevolkingsgroep nog woedender dan de gemiddelde Belg: de ambtenaar. Bij elke begrotingsopmaak of -controle ervaart die dat er met steeds minder collega’s steeds meer moet worden gedaan, terwijl de kabinetten niets inleveren.

Dit jaar besliste de regering dat alle diensten van de federale regering samen 500 miljoen euro minder mogen gebruiken dan toegezegd. Voor de federale overheidsdienst Sociale Zekerheid betekent dat een vermindering van 4,5 miljoen euro. De drie kabinetten die onze FOD moet ondersteunen, zitten mee in het pakket. Ze moeten samen 800.000 euro besparen. De kabinetten van De Backer en Bacquelaine weigeren dat en het kabinet-De Block wil een armzalige 20.000 inleveren.

Alle drie zijn ze grote voorstanders van ‘meer met minder’, maar dat geldt blijkbaar alleen voor anderen. Dus mag onze FOD nog eens 780.000 euro extra snijden. Mijn ambtenaren die instaan voor mensen met een beperking zijn daar niet gelukkig mee. Ze hoopten op enkele aanwervingen. Terecht want hun aantal werd door lineaire besparingen en de zesde staatshervorming – waarbij mensen vertrokken maar het werk bij ons bleef – tot de helft gereduceerd.  Het zullen populisten zijn, zeker?

Naschrift

Muziek

Het briljante Money’s too tight (to mention) is geen oorspronkelijk nummer van Simply Red maar van een jazz-soul-funkgroup uit de vroege jaren tachtig,  The Valentine Brothers. Hier hoor de 12″-versie met een adembenemende saxofoonsolo:  https://www.youtube.com/watch?v=5W-2AK2zLZE

Andere songs sie perfect passen bij dit thema:

The Stranglers – Something Better Change https://www.youtube.com/watch?v=oSEOzimKnEY

Paul Kelly – Stealing In The Name Of The Lord https://www.youtube.com/watch?v=YCSnzW3l530

Tekst

Eerder verschenen over graaicultuur: https://frankvanmassenhove.org/2017/02/27/voor-de-zot/

Ivan De Vadder maakte er me attent op dat de 16 miljoen die Nederlandse partijen het bedrag aan overheidssubsidies is. Daar zijn (hogere) giften nog toegestaan. De Nederlandse SP haalt daardoor 20 miljoen euro per jaar op (in vergelijking: de N-VA krijgt 16 miljoen overheidsgeld per jaar). Dank voor het perspectief, Ivan!

 

 

 

 

 

Over Frank Van Massenhove

Ik ben wel Voorzitter FOD Sociale zekerheid maar de blog verbindt alleen mezelf. Volg mij op Twitter: @FVMas
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op Zelfreiniging

  1. Dit is op Vision 4 Dynamics herblogden reageerde:
    Leiderschap bij politici is soms ver te zoeken…

  2. Patrick Barbé zegt:

    Dag Frank,
    Leuk artikel. Ik onderschrijf het grotendeels. Eén ding begrijp ik echter niet. I.v.m. de zesde staatshervorming stel je dat mensen vertrokken en het werk bleef.
    Ik ben Vlaams ambtenaar (en heel fier – nu ja- dat te ZIJN) en ik hoor over die staatshervorming altijd in de Vlaamse overheid: het werk kwam, maar de mensen en het geld niet.
    “Wie van u twee spreekt de waarheid?”
    Mvg
    Patrick Barbé

    • Hallo Patrick,
      Natuurlijk kan ik niet antwoorden voor alle materies die “overgegaan” zijn maar wat gehandicapten betreft, zijn er 101 van onze ambtenaren naar Vlaanderen verhuisd, samen met de kredieten die volgens demografische prognoses nodig zullen zijn de volgende jaren (dat is in verhouding meer dan we nu krijgen voor onze resterende federale noden). De mensen zijn vooral naar de zorgkassen van de mutualiteiten verkast. Alleen is Vlaanderen qua IT en doktersonderzoek niet voorbereid. Dus doen wij het verder omdat we de mensen met een beperking niet in de steek willen laten. Dit alles zorgt voor chaos, slechtere dienstverlening, een duurdere overheid en onvoorstelbaar veel frustratie. Warme groet. Frank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s